Σκηνή “Κώστας Τσιάνος” Θεσσαλικό Θέατρο

Το θέμα

Μαζί θα περάσουμε τέσσερις ώρες. Έλα φέρνοντας ένα κείμενο που θες να δουλέψεις, σκηνοθετικά αλλά και υποκριτικά. Μπορεί να είναι ένα κείμενο που έχεις γράψει εσύ, ή που διάβασες και σε τάραξε, συγκίνησε ή μετακίνησε σε τέτοιο βαθμό που θες να το μοιραστείς μαζί μας.

Μην το μάθεις απέξω. Γράψε το με στυλό η μολύβι σε μια κόλλα χαρτί. Μπορεί να είναι σε όποια γλώσσα θες. Αν και δε βάζω περιορισμούς, καλό είναι να μην ξεπερνά τη μια σελίδα, για να δουλέψουμε το δικό σου αλλά και όλων των άλλων.

Βάλε άνετα ρούχα. Γιατί το performativity περνά μέσα από το σώμα. Από τη φυσική μας κατάσταση. Από τη συνθήκη που δημιουργούμε.

Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας, «Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα»

Read here the translated English version of this page.

Το θέμα

Υπάρχει τεράστια επιθυμία στο Ηνωμένο Βασίλειο για νέες εκδοχές των αρχαίων ελληνικών τραγωδιών. Στην ομιλία μου θα εξετάσω την παραγωγή των Βακχών του Ευριπίδη, η οποία ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου το 2025, καθώς και την ταινία στην ουαλική γλώσσα Effi o Blaenau, η οποία βασίζεται στο θεατρικό έργο του Gary Owen Iphigenia in Splott – μια διασκευή της Ιφιγένειας εν Αυλίδι του Ευριπίδη. Θα επικεντρωθώ ιδιαίτερα στον τρόπο με τον οποίο αυτές οι νέες εκδοχές στοχεύουν στην προσέλκυση νέου αλλά και νεανικού κοινού, και θα διερευνήσω πώς αυτά τα αρχαία έργα μπορούν να αξιοποιηθούν για την πολιτική παιδεία των νεότερων γενεών μας.

LUCY JACKSON

Η Δρ. Lucy Jackson είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Κλασικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Durham, με ειδίκευση στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία, ενώ έχει διδάξει επίσης στο King’s College του Λονδίνου και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Το πρώτο της βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε το 2019, εξετάζει το ρόλο του χορού στο αρχαίο ελληνικό θέατρο μετά τον θάνατο του Ευριπίδη και του Σοφοκλή. Η τρέχουσα έρευνά της επικεντρώνεται στην επιβίωση και την πρόσληψη του αρχαίου ελληνικού δράματος στην Αναγέννηση, στον 20ό και 21ο αιώνα, καθώς και στη σύγχρονη πολιτική θεωρία. Το 2025 επιμελήθηκε την έκθεση «The Greeks: Radical Reinvention» στη Wolfson Gallery του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας (National Theatre). Παράλληλα με το ακαδημαϊκό της έργο, έχει διατελέσει επιστημονική και καλλιτεχνική σύμβουλος σε σημαντικές θεατρικές παραγωγές, όπως οι παραστάσεις Odyssey (Εθνικό Θέατρο, 2023), Glass. Kill. Bluebeard. Imp (Royal Court Theatre, 2019), Cymbeline (Royal Shakespeare Company, 2016), The Oresteia (Shakespeare’s Globe, 2015), The Iliad (British Museum/Almeida Theatre, 2015) και Medea (Εθνικό Θέατρο, 2014).

Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας, «Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα»

View the translated english version of this page here

Το θέμα

Η  εξερεύνηση των ψηφιακών μέσων όπως αποτυπώνεται στην παραγωγή «Can the Devil Speak True?», μια σύντομη, εμβυθιστική (immersive) παράσταση βασισμένη στον Μάκβεθ. Στο έργο αυτό, το κοινό τοποθετείται στη θέση του κεντρικού ήρωα, με τον Μπάνκο να το καθοδηγεί στον χώρο προς τις μάγισσες για να ακούσει τις προφητείες τους. Ορισμένες από αυτές τις προφητείες μεταφέρονται από δαίμονες μέσω εικονικής πραγματικότητας (VR) και, μόλις ο Μάκβεθ αφαιρεί τη συσκευή (headset), οι μάγισσες έχουν χαθεί και η πρώτη προφητεία έχει ήδη επαληθευτεί

WILL SHULER

Αναπληρωτής Καθηγητής στο Royal Holloway, Πανεπιστήμιο του Λονδίνου

Ο Dr Will Shuler είναι Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Θεάτρου και Χορού, καθώς και Αντιπρύτανης Εκπαίδευσης και Φοιτητικής Εμπειρίας (Vice-Dean) στη Σχολή Παραστατικών και Ψηφιακών Τεχνών του Royal Holloway, University of London. Η ακαδημαϊκή και καλλιτεχνική του δραστηριότητα εστιάζει στη σύγκλιση των παραστατικών τεχνών με τις νέες τεχνολογίες, τις queer θεωρίες και το Aρχαίο Eλληνικό  θέατρο. Είναι ευρύτερα γνωστός για την εκπαιδευτική του καινοτομία, έχοντας υπάρξει υποψήφιος για το βραβείο Innovative Teacher of the Year των Times Higher Education (THE). Στο Royal Holloway διευθύνει την πρωτοποριακή ενότητα «Acting 360», η οποία εκπαιδεύει ηθοποιούς για περιβάλλοντα εικονικής πραγματικότητας (Cinematic VR), ενώ κατά τη διάρκεια της πανδημίας ξεχώρισε για την ενσωμάτωση τεχνολογιών Επαυξημένης Πραγματικότητας (AR) στη διδασκαλία του θεάτρου. Το διδακτικό και ερευνητικό του έργο εκτείνεται από την αρχαία ελληνική τραγωδία και την υποκριτική στην κάμερα μέχρι τις σύγχρονες ψηφιακές επιτελέσεις. Αυτόν τον καιρό ολοκληρώνει το επερχόμενο βιβλίο του με τίτλο An Actor’s Guide to New Technology: AI, VR and other Digital Media, το οποίο πρόκειται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Bloomsbury.

Σκηνή «Κώστας Τσιάνος», Θεσσαλικό Θέατρο

*Φωτογράφος: Αντρέας Σιμόπουλος

Μάριο Μπανούσι

Mario Banushi

O Μάριο Μπανούσι, στον οποίο μόλις απονεμήθηκε ο Αργυρός Λέοντας Θεάτρου 2026 στη Venice Biennale, στα 27 του χρόνια είναι ο νεώτερος καλλιτέχνης θεάτρου που έχει παρουσιάσει έργα του στο Φεστιβάλ της Avignon (το σημαντικότερο θεατρικό Φεστιβάλ στον κόσμο), στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου, και στα μεγάλα Φεστιβάλ της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ασίας.

Στη Λάρισα τιμώντας το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Παρασταστικών Τεχνών Θεσσαλίας Under30, θα δώσει δύο πεντάωρα Masterclasses  για επαγγελματίες των Παραστατικών Τεχνών με θέμα  Μεταξύ Μνήμης και Οικειότητας.

Ο Μάριο Μπανούσι είναι ένας βραβευμένος Ελληνοαλβανός σκηνοθέτης, performer και εικαστικός δημιουργός, ο οποίος αποτελεί μία από τις πιο ξεχωριστές και επιδραστικές φωνές της νέας γενιάς των ευρωπαϊκών παραστατικών τεχνών. Γεννήθηκε στην Αλβανία το 1998 και από το 2004 ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών (2020).

Το έργο του χαρακτηρίζεται από μια βαθιά προσωπική, τελετουργική και μη λεκτική σκηνοθετική γλώσσα. Αντλώντας έμπνευση από τις παιδικές του μνήμες, τα ταφικά έθιμα των Βαλκανίων και τις έννοιες του εκτοπισμού και της απώλειας, ο Μπανούσι δημιουργεί οπτικά ποιήματα που ισορροπούν ανάμεσα στο θέατρο, την performance και τις εικαστικές τέχνες.

Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο το 2020 με την ταινία μικρού μήκους PRANVERA, η οποία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στο θέατρο, καθιερώθηκε με το έργο Ragada (2023) και γνώρισε διεθνή καλλιτεχνική καταξίωση με το Goodbye, Lindita (2023) – μια ελεγεία για το πένθος που παρουσιάστηκε με τεράστια επιτυχία στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 2024 παρουσίασε το Taverna Miresia – Mario, Bella, Anastasia, μια παράσταση-κατάδυση στην οικογενειακή μνήμη.

Για το πρωτοποριακό του έργο και τη μοναδική του καλλιτεχνική ταυτότητα, ο Μάριο Μπανούσι τιμήθηκε με τον Αργυρό Λέοντα (Silver Lion) στο Φεστιβάλ Θεάτρου της Μπιενάλε της Βενετίας, μια από τις σπουδαιότερες διακρίσεις για νέους δημιουργούς παγκοσμίως.

2 Σεπτεμβρίου 2026, 12:00

Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας

View an English translated version of this page here

Edith Hall

Classicist

Professor Durham University, UK

Η διακεκριμένη Ελληνίστρια Edith Hall, που μόλις παρέλαβε στην Αθήνα το International Hellenic Prize 2024 για το βιβλίο της “Aντιμετωπίζοντας τις Eρινύες” θα βρεθεί στη Λάρισα για πρώτη φορά, για να τιμήσει το 1ο Διεθνές  Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών Θεσσαλίας UNDER30.  Σε ένα ανοιχτό σεμινάριο θα μιλήσει για τη νέα γενιά των Ατρειδών (Ορέστης και Ιφιγένεια) που διαπραγματεύεται τη διαχείριση από τη νεώτερη γενιά των διαγεννεακών τραυμάτων.

Στη συζήτηση που θα ακολουθήσει θα τεθούν τα θέματα της πρόσληψης του Αρχαίου Δράματος από τους Under30 στη Μεγάλη Βρετανία.

Η Έντιθ Χολ είναι μία από τις κορυφαίες και πλέον επιδραστικές κλασικές φιλολόγους παγκοσμίως, με το πρωτοποριακό της έργο να αποτελεί σημείο αναφοράς για τη διεθνή μελέτη, ερμηνεία και σύγχρονη αναβίωση του αρχαίου ελληνικού θεάτρου. Είναι Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Durham της Μεγάλης Βρετανίας, Μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας (FBA) και Επίτιμη Διδάκτωρ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η προσέγγιση της Καθηγήτριας Χολ ξεχωρίζει παγκοσμίως γιατί μετατοπίζει το αρχαίο δράμα από το στενά ακαδημαϊκό πλαίσιο στη ζωντανή θεατρική πράξη. Αντιμετωπίζει την τραγωδία και την κωμωδία όχι ως στατικά κείμενα του παρελθόντος, αλλά ως δυναμικούς, δημοκρατικούς θεσμούς που συνομιλούν άμεσα με τις σύγχρονες κοινωνικές, πολιτικές και ψυχολογικές προκλήσεις. Μέσα από την έρευνά της, δείχνει πώς το αρχαίο θέατρο έδινε φωνή σε περιθωριοποιημένες ομάδες (γυναίκες, δούλους, ξένους) και πώς λειτουργούσε ως πεδίο διαλόγου για την έμφυλη βία, την πολιτική ανυπακοή και το συλλογικό τραύμα.

Έχει γράψει και επιμεληθεί περισσότερα από 35 βιβλία. Στο επίκεντρο της εργογραφίας της για το θέατρο βρίσκονται τα εμβληματικά έργα Greek Tragedy: Suffering Under the Sun (μια σφαιρική ανάλυση και των 33 σωζόμενων τραγωδιών) και The Theatrical Cast of Athens, καθώς και οι ειδικές εκδόσεις για την ιστορία των παραστάσεων της Ορέστειας (Agamemnon in Performance) και του Αριστοφάνη (Aristophanes in Performance). Το 2024, τιμήθηκε στην Αθήνα με το Διεθνές Ελληνικό Βραβείο για το βιβλίο της Facing down the Furies: Suicide, the Ancient Greeks, and Me, όπου χρησιμοποιεί τον Αίαντα του Σοφοκλή για να προσεγγίσει την ανθρώπινη απώλεια.

Γεφυρώνοντας με μοναδικό τρόπο την ακαδημαϊκή γνώση με την παγκόσμια θεατρική σκηνή, η Έντιθ Χολ εργάζεται συστηματικά ως επιστημονική σύμβουλος (dramaturg) σε κορυφαίους καλλιτεχνικούς οργανισμούς, όπως το Royal Shakespeare Company και το National Theatre του Λονδίνου, καθοδηγώντας σκηνοθέτες και ηθοποιούς στη σύγχρονη απόδοση του αρχαίου λόγου. Παράλληλα, είναι τακτική συνεργάτιδα του BBC, αρθρογράφος σε διεθνή μέσα (The Guardian, The Times) και ηγείται της βρετανικής εκστρατείας Advocating Classics Education για την επιστροφή των ανθρωπιστικών σπουδών στα δημόσια σχολεία. Αυτόν τον καιρό προετοιμάζει το νέο της μεγάλο ερευνητικό πρότζεκτ, Unmasking Dionysus, το οποίο εξετάζει τη σχέση της αρχαίας παραστατικής κουλτούρας με την οικολογία.

Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας

Σταυρούλα Κυρίτση

Η Σταυρούλα Κυρίτση είναι πτυχιούχος Φιλολογίας από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και κάτοχος μεταπτυχιακού (ΜΑ) και διδακτορικού Τίτλου (PhD) στις Κλασικές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Έχει διδάξει Κλασικές Σπουδές στα Royal Holloway (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου), Birkbeck (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου) και Sacramento State University (Καλιφόρνια). Έχει διατελέσει επίσης επισκέπτρια ερευνήτρια στο Center for Hellenic Studies στην Ουάσιγκτον (2012), στο Τμήμα Κλασικών Σπουδών του New York University (2019 και 2023), καθώς και υπότροφος του Tsakopoulos Hellenic Studies Center στο Sacramento State University της Καλιφόρνια (2024).

Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν το αρχαίο ελληνικό δράμα, ιδιαίτερα την κωμωδία και τη σύγχρονη πρόσληψή της, καθώς και την αριστοτελική φιλοσοφία, με έμφαση στη θεωρία του για τον χαρακτήρα και τα συναισθήματα. Έχει εκδώσει το βιβλίο «Menander’s Characters Context: From the 4th Century ΒΟ to the Modern Greek stage» (Newcastle upon Tyrne: Cambridge Scholars Publishing, 2019) Και διάφορα άρθρα για την ελληνική κωμωδία και την πρόσληψή της. Δύο τρέχοντα ερευνητικά της έργα είναι μια μετάφραση και σχολιασμός της κωμωδίας «Νέαιρα» του Δημητρίου Μόσχου, καθώς και μια συγκριτική μελέτη των συναισθηματικών αντιδράσεων του κοινού στο ελληνικό δράμα κατά την κλασική αρχαιότητα και σήμερα. Το τελευταίο αυτό έργο εξετάζει επιπλέον πώς γίνονταν αντιληπτά τα συναισθήματα στην κλασική αρχαιότητα και στους σύγχρονους χρόνους, με ιδιαίτερη αναφορά στο θέατρο.

Τι Πιστεύουν οι Νέοι για το Αρχαίο Δράμα: Μια Μελέτη των Απόψεων της Γενιάς Under 30, Μια έρευνα της Δρ. Σταυρούλας Κυρίτση

Η παρούσα εισήγηση εξετάζει τις σύγχρονες προσλήψεις του αρχαίου ελληνικού δράματος από τη δημογραφική ομάδα των νέων ηλικίας κάτω των 30 ετών. Μέσω της ανάλυσης πρωτογενών δεδομένων, τα οποία συλλέχθηκαν με τη χρήση ερωτηματολογίων διερευνάται o βαθμός εξοικείωσης των νέων με τα κλασικά δραματικά κείμενα, καθώς και o βαθμός κατανόησης των οικουμενικών θεματικών τους αξόνων. Πώς αντανακλούν αυτά τα ευρήματα τη μεταβαλλόμενη αντίληψή μας για το αρχαίο ελληνικό δράμα και την επικαιρότητά του στις σύγχρονες κοινωνίες;

Πλατεία Ταχυδρομείου

Ο ποταμός είναι φωτεινή πηγή. Φέρει ίχνη διαδρομών, μνήμης και χρόνων και παραμένει ένας τόπος σε διαρκή μετασχηματισμό.

Το Performing the River – Επιτελώντας τον Ποταμό είναι μια καλλιτεχνική πρακτική που αναπτύσσεται σε άμεσο διάλογο με τον τόπο. Οι συμμετέχοντες καλούνται να διερευνήσουν τη σχέση τόπου, σώματος και χρόνου. Ο πειραματισμός λειτουργεί ως εργαλείο καλλιτεχνικής έρευνας ανοίγοντας έναν ενδιάμεσο χώρο.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο ποταμός λειτουργεί ως πεδίο προβολής. Η προβολή νοείται ταυτόχρονα ως τεχνολογική, εικαστική και ψυχοδυναμική διαδικασία που ενεργοποιεί έναν διάλογο ανάμεσα στο ατομικό και το συλλογικό το φυσικό και το αστικό, το ορατό και το αθέατο.

Η πρακτική εκτυλίσσεται σε δύο διαδοχικές φάσεις. Η πρώτη συγκροτεί το θεωρητικό και μεθοδολογικό πλαίσιο της έρευνας. Η δεύτερη σε άμεσο διάλογο με το εμβληματικό έργο «Γλυπτός Ποταμός» της Νέλλας Γκόλαντα μεταφέρει την επιτέλεση στον δημόσιο χώρο. Ο ποταμός δεν αναπαρίσταται· επιτελείται.

Το masterclass απευθύνεται σε καλλιτέχνες, φοιτητές, ερευνητές και σε κάθε ενδιαφερόμενο που επιθυμεί να διερευνήσει νέους τρόπους αντίληψης μέσα από καλλιτεχνικές πρακτικές.

Ελεύθερη συμμετοχή

Περιορισμένες θέσεις Συμμετοχές: έως 24.8.2026 στο https://forms.gle/gd6Shn8YAUsJxusp7

Τηλέφωνο για Πληροφορίες: 6971611541

Σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Ομάδα έργου:

Βιομετασχηματισμός μέσα από μορφές τέχνης/ SciArt Reacerch

Σύλληψη, επιμέλεια, χωρικός σχεδιασμός:

Νάντια Αγγελούλη

Θεωρητικές εισηγήσεις/βιωματικές πρακτικές:

Νάντια Αγγελούλη, Αφροδίτη Παρζακώνη

Σχεδιασμός εγκατάστασης / ηχητικά-ψηφιακά τοπία:

Νάντια Αγγελούλη, Αφροδίτη Παρζακώνη, Ιωάννης Βασιλάκης

Performers:

συμμετέχοντες και περαστικοί σε πραγματικό χρόνο

Ψηφιακή τεκμηρίωση:

Ιωάννης Βασιλάκης

Βοηθός παραγωγής:

Αθανασία Καραμούστου

Παραγωγή:

Δίχως Ωμέγα

ΒΙΟΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΟΡΦΕΣ ΤΕΧΝΗΣ SciArt Research

Διεπιστημονική ομάδα καλλιτεχνικής έρευνας στο πεδίο του SciArt. Εργάζεται στο σημείο συνάντησης της σύγχρονης τέχνης, των επιστημών ζωής, της περιβαλλοντικής σκέψης και των ανθρωπιστικών επιστημών, αναπτύσσοντας συμμετοχικές και επιτελεστικές πρακτικές, εγκαταστάσεις και ερευνητικά έργα.
Η έρευνά της εστιάζει στις σχέσεις σώματος, τόπου, χρόνου και μνήμης, αντιμετωπίζοντας την τέχνη ως μέσο παραγωγής γνώσης, εμπειρίας και κοινωνικού μετασχηματισμού. Μέσα από συνεργασίες με πανεπιστήμια, καλλιτέχνες, πολιτιστικούς οργανισμούς και δημόσιους φορείς στην Ελλάδα και διεθνώς, αναπτύσσει δράσεις που συνδέουν την καλλιτεχνική έρευνα με την εκπαίδευση, την υγεία και το περιβάλλον.

Αρχοντικό Σβαρτς – Αμπελάκια

Σχολείο των ντελικάτων εραστών

του Ρήγα Φεραίου

Για δύο ηθοποιούς και ένα Μουσικό

Στην αυλή του Αρχοντικού Σβαρτς δύο ηθοποιοί η Μαρσέλα Λένα και ο Θανάσης Ζέρβας,  με τον μουσικό Αλέξανδρο Τσιωνά παρουσιάζουν αποσπάσματα από το έργο του Ρήγα Φεραίου Σχολείο των  ντελικάτων εραστών.

Πριν ο Ρήγας Βελεστινλής επικεντρωθεί στα επαναστατικά του κείμενα (1797) εξέδωσε μια σειρά άλλων βιβλίων με στόχο τη διάδοση των φιλελεύθερων, ριζοσπαστικών ιδεών ανάμεσα στον υπόδουλο ελληνισμό. Ένα από αυτά τα βιβλία είναι και το  Σχολείον των ντελικάτων εραστών. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1790 στη Βιέννη και αποτελείται από έξι ερωτικά διηγήματα, τα οποία ο Ρήγα Βελεστινλής (Φεραίος) μετάφρασε από τα γαλλικά. Οι έξι ιστορίες είναι παρμένες από τη διηγηματογραφική συλλογή του Retif de la Bretonne “Les Contemporaines” (Οι Μοντέρνες). Ο Ρήγας τα διασκεύασε, βάζοντας δικές του προσθήκες και τραγούδια, ώστε γίνουν πιο προσιτά προς το ελληνικό κοινό.

Το Σχολείον των Ντελικάτων Εραστών , ένα τολμηρό βιβλίο για την εποχή του, έγινε αμέσως πολύ δημοφιλές λόγω του θέματος του. Παρόλη τη δημοτικότητά του βιβλίου, κάποιοι συντηρητικοί κύκλοι το υποδέχθηκαν αρνητικά κατηγορώντας το ότι διαφθείρει τη νεολαία. Ο ίδιος ο Ρήγας προσπαθώντας να προλάβει τις αντιδράσεις για το βιβλίο του, χρησιμοποίησε σε αυτό τον υπότιτλο «Βιβλίον ηθικόν» ενώ στον πρόλογο του τόνιζε ότι οι ερωτικές ιστορίες τις οποίες διηγείται οδηγούν όλες σε παντρειά.

Θανάσης Σέρβας

Μαρσέλα Λένα

Αλέξανδρος Τσιωνάς